Dla zapewnienia łatwości i wygody odbioru przekazywanych informacji serwis ten korzysta z technologii plików cookies. Jeśli chcesz zrezygnować z korzyści, które dają Ci pliki cookies, możesz to zrobić, zmieniając ustawienia swojej przeglądarki. Korzystanie z naszej strony bez zmian ustawień plików cookies oznacza, że będą one zapisane przez Twoją przeglądarkę.

Akceptuję

 
Ikonka kontrastu Zresetuj wielkość czcionki Powiększ czcionkę jednokrotnie Powiększ czcionkę dwukrotnie

Sto lat Druha Witolda Kozłowskiego

23 maja mieszkaniec naszej dzielnicy, Witold Kozłowski skończył sto lat. Solenizanta odwiedził Burmistrz Dzielnicy Grzegorz Pietruczuk.

Witold Kozłowski (Druh) urodził się 23 maja 1919 r. w Oruro (Boliwia). Jest poetą, dziennikarzem, instruktorem harcerskim i pedagogiem, założycielem pisma dziecięcego Korespondent Wszędobylski oraz współtwórcą Stowarzyszenia Kręgów Wszędobylskich. Podczas okupacji studiował polonistykę na tajnym Uniwersytecie w Warszawie. Po wojnie ukończył studia pedagogiki kulturalno-oświatowej.

Jako dwulatek, wraz z rodziną przybył do kraju. Dzieciństwo i wczesne lata spędził w Bydgoszczy, Włocławku i Brwinowie. W roku 1938 w Głosie Konińskim ukazał się drukiem jego pierwszy wiersz Niebo i Słońce. Od 1929 r. aż do wybuchu Powstania Warszawskiego mieszkał w Warszawie. W latach 1938–1939 studiował biologię, zaś w 1940 r. rozpoczął studia polonistyczne na tajnych kompletach, którymi kierował profesor Julian Krzyżanowski. W 1942 r. wziął udział w konkursie poetyckim zorganizowanym przez redakcję pisma „SZTUKA I NARÓD” zdobywając II nagrodę za wiersz Trubadur. Pierwszą otrzymał Wacław Bojarski, a trzecią Tadeusz Gajcy. Pośród przyjaciół i znajomych autora wymienić można Tadeusza Borowskiego, Tadeusza Gajcego, Zdzisława Stroińskiego, Andrzeja Trzebińskiego i Krzysztofa Kamila Baczyńskiego.

Podczas wojny wraz z Marianem Czyżewskim organizował tajne koncerty na rzecz patronatu więziennego, pomagał Żydom przebywającym poza gettem i czerwonoarmistom zbiegłym z obozu. Kolportował pisma konspiracyjne. Był wraz z Markiem Szomańskim redaktorem i wydawcą konspiracyjnego pisma „Metanoia”. Większość jego utworów literackich zaginęła w ruinach domu przy ulicy Brzozowej 12, tylko kilka wierszy wyniósł z powstania prof. Julian Krzyżanowski.

Brał czynny udział w Kole Młodych Pisarzy, którymi opiekowali się m.in. Tadeusz Borowski i Igor Newerly. Oddał się pracy pedagogicznej, która wiąże się m. in. z utworzeniem Ruchu Wszędobylskich, który rozwijał się przez wiele lat skupiając dzieci i młodzież. Jego działalność pedagogiczna i społeczna na rzecz dzieci nawiązuje do pedagogiki Celestyna Freneita i Janusza Korczaka.

Praca na Bielanach

Na początku lat pięćdziesiątych pełnił funkcje kierownika ds. pedagogicznych w Domu Kultury Dziecka na Kole. W roku 1967 sprowadził się wraz z rodziną na Bielany i od tej pory związał się na dobre z tą dzielnicą. Przez wiele lat był dyrektorem dawnego Ośrodka Pracy Pozaszkolnej na ulicy Szegedyńskiej 9.

Będąc już na emeryturze, nadal rozwijał Ruch Wszędobylskich współpracując z licznymi bielańskimi szkołami. Wraz z młodzieżą organizował plenery plastyczne, wystawy, koncerty, pomagał wystawiać sztuki, wszystko po to, aby odkrywać i rozwijać talenty młodzieży, a także uczyć wartości, którymi sam kierował się w życiu.

Po wojnie pisał w dalszym ciągu. Wydał trzy książki: jedna pedagogiczna Bohater patron szkoły w pracy wychowawczej (1979), druga z pogranicza literatury faktu Pola zakwitną makami (1983), trzecia biograficzna Nie stracą lotu gołębie ani kwiaty barw (2008). Jest autorem wielu artykułów pedagogicznych i krytyczno-literackich oraz kilkudziesięciu artykułów wspomnieniowych drukowanych w Gazecie Stołecznej.

Ostatnio wydanymi jego książkami poetyckimi są: Barwy lat minionych (1993), Rzeczywistość snem malowana (1998), Ocalić ślady przyjaciół skrzydlatych i bezskrzydłych (2001, 2005), Ocalić ślady odchodzenia (2004), Kontrasty zimowe (2005), Kolorowa jesień (2005), Poezje wybrane (2007). Ponadto istnieje bardzo duża liczba utworów poetyckich pozostających w rękopisie.

Od 1952 r. jest członkiem honorowym Stowarzyszenia Autorów Polskich, członkiem Rady Warszawskiej SAP i Związku Zawodowego Dziennikarzy. Odznaczony został wieloma orderami, m.in. Orderem Odrodzenia Polski, Medalem Jordana, Złotą Syrenką Warszawy, Zasłużonego Działacza Kultury oraz Orderem Uśmiechu (2002). W 2004 r. otrzymał Nagrodę Specjalną Ministra Kultury.

Redakcja